WITAJCIE W MARWEN
NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII
NIEBO NAD BELGIĄ II WOJNA ŚWIATOWA
Halo baza, niezła delta-uniform-papa-alfa.
Ale mamy cholerny ostrzał.
Fajerwerki jak na czwartego lipca.
Próbują mnie, skubańce, strącić.
Szlag!
Mayday, oberwałem!
Palę się. Wszędzie pełno dymu.
Cała kabina.
Stery nie działają.
Pode mną bagna i rzeka, ląduję.
Dawaj, piękna!
Jedziemy!
A to sukin...
Licha armia, to i liche, łatwopalne buty.
Frywolna bielizna.
Niezłe.
Całkiem przyjemne.
Tak jest, szkopie, jestem Amerykańcem.
Nie szprecham po nazistowsku.
Ręce do góry.
Co?
No dalej!
Śmiejcie się, fryce.
I tak wam ich nie sprzedam.
Skoro wolisz być eine Frau,
to może
utniemy ci Schwanz.
Serio?
Pilnuj lepiej swojego.
Kim ty jesteś?
Mam na imię Wendy.
A tobie...
nic już nie grozi.
Elegancko.
Nie, no nie.
Jezu.
Cholera.
Bez takich.
No świetnie.
A tak dobrze było.
W końcu wszystko jak trzeba.
Po tylu latach.
Ile to już?
Ze trzy będzie.
Trzy lata.
Jak się człowiek dobrze bawi, to czas leci, nie Hogie?
A buty sobie schowamy.
No niestety, koniec zabawy.
Co ja poradzę? Takie życie.
A jak się ma Deja?
Dzień dobry.
Ledwo was dogoniłam. Momencik, już otwieram.
Nie wychylaj się.
To chyba nasza nowa sąsiadka.
Ruda.
Ty zazdrośnico.
Daj spokój. Zawsze to samo, nie wytrzymam z tobą.
Będą kłopoty.
Nicol? Co ty odstawiasz?
Zostaw mnie w spokoju.
- Słucham? - Nie chcę cię tu.
Przestań mnie prześladować.
Ma na imię Nicol. Ładnie.
- Daj mi spokój. - Ja cię prześladuję?
Wracam do domu, a ciebie nie ma.
Co ty na to?
- Mam odejść? Dobra, już sobie idę. - I nie wracaj, Kurt.
A więc Kurt.
Kurt to palant.
- Cześć. - Dobryj dień, zakupy i poczta.
Przyniosłam minutnik. Do oddychania.
Jak cię dopadnie lęk, dajesz 30 sekund do minuty.
- Jak się czujesz? Horoszo? - Nawet nieźle, dzięki.
A jak tam kapitan Hogie?
- Esesmani mu wkopali. - Znowu?
Ale ocaliła go Wendy z dziewczynami.
- Wendy? Wróciła do Marwen? - Nie, ona już nie wróci.
Ożywiłem ją, żeby poprawić stare zdjęcie.
Na wystawę?
- Fajnie wygląda, idziesz? - W życiu.
Roberta i ten jej kuzyn mnie zmusili. Ja nie chciałem.
ZDJĘCIA MARKA HOGANCAMPA
Głupio nie pójść. Ja bym szła.
Przyniosłam tabletki. Co się stało? Gdzie poprzednie?
- Wyrzuciłem do zlewu. - Znowu?
Jedna dziennie, jasne?
Nie przesadzać. To niebezpieczne.
Nie wiem, czemu lekarz ciągle ci je wypisuje.
Niedobrze.
Leki uzależniają. Uzależnisz się.
Ćwiczyłeś rękę czy nie?
A z jedzeniem jak?
Jadłeś coś?
Niet.
Chudziński. Same kości.
Wstawaj.
Dobrze.
Horoszo.
To ja lecę.
Byłabym zapomniała. Spotkałam Julie.
Pozdrawia. Biegnie maraton.
Co tam u niej? Dalej mieszka w Ithace?
- Da, a dzieci rosną, 6 i 8 lat. - Żartujesz?
Dobra, lecę. Tylko nie zgub tabletek.
I nie bądź głupi. Jesteś artystą. Leć na wystawę i bądź dumny.
Chcemy pierwsze odzyskiwanie
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
No już, nie rozczulamy się.
Do roboty. Dasz radę, Mark.
Noga za nogą, powoli. Uda się.
Za miesiąc tańczymy tango.
Spokojnie, jestem tu, będzie dobrze.
- Strasznie boli. - Wiem, ale musisz wytrzymać.
Masz pokochać ten ból.
Pokochaj ból.
PRZEPRASZAM, MAMO WSZYSTKO BEZ SENSU
ROZWÓD
ZNOWU ZNOWU ZNOWU
ZŁAMANY
TRZEBA TO SKOŃCZYĆ
DO NICZEGO
JESTEŚ MÓJ
CHYBA MIAŁEM ŻONĘ
BRUTALNA NAPAŚĆ MĘŻCZYZNA POBITY DO NIEPRZYTOMNOŚCI
OFIARA W STANIE KRYTYCZNYM
Patrz, to Elsa.
Mleczarka.
Znalazłeś ją na wschód od rzeki.
Esesmani chcieli sobie urządzić orgietkę.
Załatwiłeś ich.
Monsieur?
Jak się pan nazywa?
Kapitan Mark Hogancamp. Siły powietrzne USA.
Wszyscy mi mówią Hogie. Do usług, mademoiselle.
Proszę bardzo, apres vous.
Oto i moje Marwen.
Zielone płuca Belgii.
Mój mały raj na ziemi.
Jest wszystko, co powinno być.
Fontanna, boulangerie, oczywiście kościół.
Sklep, hotel, kawiarenka.
I moja ulubiona „Dziurawa Pończocha”.
Najprzyjemniejszy bar w Europie.
Jest i Julie. Co słychać?
Suzette, jak tam leci le cabaret?
Te śliczne laleczki...
to są kobiety Marwen.
- A co to za nowa buźka? - Mleczarka.
Znalazłem ją na wschód od rzeki. Banda zasrańców
chciała się do niej dobrać. Sprzątnąłem drani.
A ma jakąś krowę?
Krowa poszła na straty. Padła w u-boju.
- A co o niej wiesz? - Właśnie. Na broni się zna?
Nie, ale niejedno wymię widziała.
W końcu to mleczarka. Doić to ona umie jak nikt.
Dlatego moje laleczki nauczą ją, jak wydoić do sucha
- parszywych nazistów. - Za miękka jest.
Całe życie taplała się w mleczku.
Chudzińska.
- Skóra i kości. - Dajcie spokój.
Wszystkie jesteście chudzińskie.
Nie lubię się rządzić, ale ta mała zostaje. Capicse?
Chodź, dziecko. Znajdę ci jakąś bluzkę.
A ja mam dla ciebie świetne portki.
Mamy tu pewne zasady.
Po pierwsze, nie zbliżaj się do Hogiego.
Chyba, że ci życie niemiłe.
Kapitanie?
Dziękuję, merci!
Nie, odejdź.
Stój.
Nie.
Kościół! Na wieży!
Trzymaj się. Zaraz cię załatamy.
Traci mnóstwo krwi.
Kapitanie... merci.
Biedactwo.
Ta przeklęta kulka była dla mnie.
O tak, kochany.
Ta kula była dla ciebie.
Deja, nie zaczynaj. Nie rób cyrku.
Ale jak to, mój kochany?
Ja cię tylko bronię, wybawiam od złego.
Ocaliłam cię.
Kobiety tak beznadziejnie się w tobie kochają.
Powstrzymam je, wszystkie!
Precz, wiedźmo!
Mamy już dość tego twojego voodoo.
Voodoo?
No nic,
nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Jakoś mi szkoda tej mleczarki.
- Takie niewinne dziecko. - Ta kula miała być dla mnie.
Nie, nie chodzi o kulę.
Widziałeś, co zrobiła Deja Thoris?
Puf i po mleczarce. Zupełnie jak z Wendy.
Jak z Wendy.
Znamy tę bajkę.
Bujasz się z tą belgijską wiedźmą już ze 3000 lat.
Mleczareczka przekroczyła granice. I tyle.
Da, złamała zasady.
A my? Też będzie puf i rozpłyniemy się w powietrzu?
Nie zapeszaj. A co, jak nas słyszy?
Laleczki moje.
Nie ma co się zadręczać. Liczy się tu i teraz.
Żyjemy.
Tylko to ma znaczenie.
Toast.
Za życie. Za miłość. Za Marwen.
I jego piękne kobiety.
Tu cię mam.
Podstępna wiedźma.
Dobra dziewczęta, do łóżek.
Kolorowych snów.
Mark Hogancamp nie może w tej chwili odebrać.
Zostaw wiadomość po sygnale.
TYLKO JEDNA DZIENNIE
To ja, Demaryius Johnson.
Przepraszam, że zawracam ci głowę, będę się streszczał.
Pamiętasz, że w piątek, trzynastego ogłaszają wyrok?
Nadal uważam, że powinieneś się pojawić.
Jeśli chcemy, żeby sędzia wlepił maksymalną karę,
musisz tam być
i spojrzeć tym draniom prosto w oczy.
Niech sędzia zobaczy, że się nie boisz.
Muszą za wszystko zapłacić.
Muszą dostać za swoje.
Kryć się!
Szwaby atakują!
Kule! Nie mam czym strzelać!
Amunicja!
Potrzeba więcej kul!
Nie mam kul, do cholery!
Przepraszam?
Coś się stało?
Strasznie pan krzyczał.
Wszystko w porządku?
Tak, w porządku.
Krzyczał pan, że nie ma kurtki?
Nie, kurtki nie.
Nie kurtki.
To ja już nie przeszkadzam.
Kocham cię.
Ucieknij ze mną.
Zawsze będę cię kochać.
Tylko ja potrafię ci pomóc.
Tylko ja mogę uśmierzyć ból.
Pobudka.
Wypiąć pierś, wciągnąć brzuch w zdrowym ciele zdrowy duch.
Jest czwartek. Mamy robotę.
Natychmiast porzucić pozycję horyzontalną.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Oczy i uszy otwarte. Dranie mogą być wszędzie.
Carlala, patrz na drogę.
- Jules, strzelasz bez ostrzeżenia. - Tak jest.
- Cześć, Larry. - Hej, Mark.
Carlala cię szukała. Powiedz jej, że skończyły mi się limonki.
- Jasne. - I pamiętaj,
- w czwartek mamy klopsiki. - Klopsiki, zrozumiano.
- To ten? - Tak.
Szedł sobie. Środkiem drogi.
Pięciu na niego wyskoczyło.
Cudem przeżył. Wendy, barmanka. Ona go znalazła.
Myślała, że już po nim, ale się poruszył.
Okropna sprawa. Deja ją dopadła.
- I co, zniknęła? - Wyparowała. Jak Wendy.
Ta twoja Deja Thoris to wredna baba.
- Czemu ona się tak zachowuje? - Kocha Hogiego, chce go dla siebie.
A powiedz mi...
Czemu w Marwen muszę być sama?
Nie trafi się żaden kochanek?
Kto wie?
Może armia Pattona pojawi się w okolicy?
A wtedy trzymaj tę wiedźmę z dala od mojego faceta.
Deja kocha tylko Hogiego. Ma na jego punkcie obsesję.
Wendy się nie odzywała?
Wendy. Czy bierzesz sobie Hogiego za męża i ślubujesz,
że nie opuścisz go aż do śmierci?
Tak.
Na mocy władzy udzielonej mi przez Królestwo Belgii
i Naczelne Dowództwo Alianckich Ekspedycyjnych Sił Zbrojnych
ogłaszam was mężem i żoną. Możecie się pocałować.
Co?
Mówiłaś coś?
Że układa sobie życie. Podobno w Kalifornii.
No tak, w Kalifornii.
- Cześć, Mark. - Cześć, Roberta.
- Robię kawę, chcesz? - Nie, dzięki.
Jeep wygląda coraz lepiej. Błoto — klasa.
Opony nie do zajechania. Posłużą jeszcze masę czasu.
- A ta kawa to prosto z Kolumbii. - Dzięki, już piłem.
- Ty non stop pijesz kawę. - Muszę ograniczyć kofeinę.
- Ta jest bez kofeiny. - Śpieszę się trochę.
- Rozpuszczalna. - Dobrze, to poproszę.
- Daj mi chwilę. - Dzięki.
Słuchaj.
Matka piecze w niedzielę szynkę.
Nie wpadłbyś na obiad?
Szynka? U ciebie?
Bardziej u mamy, ale jakby u mnie.
- Ja wiem? Nie przepadam za szynką. - Może upiec kurczaka.
Też nie jestem fanem.
- A gulasz? - Gulasz wzdyma.
- Żeberka? - Babrzą się.
Sushi?
Twoja mama robi sushi?
Nie, ale można zjeść na mieście. Szczerze,
to nigdy nie jadłam sushi. Ale mogę z tobą iść.
Też nigdy nie jadłem.
No popatrz. Znowu coś nas łączy.
Nie wiemy, jak smakuje sushi.
Szukam rudej lalki.
Rudej?
Myślałam, że wolisz blondynki.
Tak, ale potrzebuję rudej.
O tak.
- Podoba ci się? - Bardzo.
Ale oczy. Doskonale namalowane.
- Jak ją nazwiesz? Scarlet? - Nicol.
Nicol?
Chodź, sprawdzimy, ile jesteś warta. Dopisać do rachunku?
Już niedługo wystawa. Super, co?
Kuzyn nie może się doczekać. Zresztą, jak wszyscy w galerii.
Patrz.
Przyjechał nowy generał SS.
Niektóre lalki to dzieło sztuki. Ta precyzja, detale.
Bierzesz?
Nie.
Nie...
Nie stać mnie.
Napisali, że to generał Waffen SS.
Walczył w Belgii w 1944. Przypadek?
Nazywa się Kurt. Kurt Meyer.
...artysta i fotograf Mark Hogancamp.
- A teraz Jennifer, z sądu w Ulster. - Przepraszam, już wyłączam.
Sędzia nie zgodził się na dalszą obserwację psychiatryczną
jednego z oskarżonych.
Proces o brutalne pobicie lokalnego artysty, Marka Hogancampa,
odbędzie się zgodnie z planem.
Co ty wyprawiasz, kobieto? To nie Indy 500!
Jadę ledwo 130.
Bardzo cię przepraszam.
JEDNA DZIENNIE ZAWSZE RANO
Weź lekarstwo, kochany.
Od razu poczujesz się lepiej.
Wiem, jak cierpisz.
Jak bardzo boli.
Wiem, ile przeszedłeś.
Ale ja cię nigdy nie zostawię.
Tylko mnie możesz ufać.
Tylko ja cię rozumiem.
I tylko ja czuję twój ból.
Tylko ja cię kocham.
Weź lekarstwo, kochany.
Weź lekarstwo...
Puszczajcie.
Powiedz, gdzie znajdziemy kapitana
i znikamy z twojego życia. Obiecuję.
Zabieraj łapska, gnido.
Słyszałeś, gnido?
Zabieraj łapska.
No już. Do góry.
Rączki do nieba.
Dajcie mi tu oburęczny heil, durne fryce.
Ty też, okularniku.
A bluzka gdzie?
- Co z moją bluzką? - Naziści ci zerwali.
- Znowu? - No wiem.
Z nimi to tak zawsze.
Przyniosłam ci lalkę.
Uciekłeś wczoraj bez pożegnania.
- Jak ma na imię? - Nicol. Dzięki.
- Patrz, co dorwałam w szmateksie. - Koturny.
Niezły vintage. Lata 60. Rozmiar 45.
Babka w sklepie mówiła, że to espadryle.
Espadryle na koturnie. Obłęd.
Głupio wyszło z tym telewizorem.
Wystraszyłeś się.
Bierzesz leki?
To dobrze.
- Wybierasz się do sądu? - Niechętnie.
Jak chcesz, mogę iść z tobą.
Wiesz, że to ważne.
Powinieneś iść. Żeby te świnie dostały za swoje.
Odpuścisz im? Ci faceci zniszczyli ci życie.
Nie dam rady...
być z nimi w jednej sali.
Jasne, ale nie możesz wiecznie uciekać.
A właśnie.
Na pewno nie chcesz tego esesmana?
Postarali się. Wygląda lepiej niż te twoje lalki.
Ktoś tu ma lalki?
Przepraszam, było otwarte.
Też uwielbiam lalki.
Nie przeszkadzam? Dopiero co się wprowadziłam.
Wpadłam się przywitać. Nicol.
- Cześć. - Cześć.
Roberta. A to Mark.
Bardzo mi miło.
- Nicol, śliczne imię. - Naprawdę? Dzięki.
Trochę dziwne, bo bez „e” na końcu.
- Kupiłaś dom Colleen? - Tak. Piękny jest.
- Colleen i jej mąż, słodka parka. - Widać, że strasznie zakochani.
Dla mnie zawsze byli mili. Trochę...
szkoda, że wyjechali.
A co tu się dzieje?
Pociąg?
To słynne na cały świat miasteczko Marwen.
Mark lubi budować makiety.
Marwen? To gdzieś w okolicach Poughkeepsie?
Belgia. W czasie II wojny światowej.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Jesteś artystą?
Tylko pstrykam zdjęcia.
Skromny jest. Jego zdjęcia są genialne.
- 27-go ma w mieście wystawę. - Fantastycznie.
Podrzucę ci ulotkę. Pracuję w Al's Hobby House.
Gdybyś szukała jakiejś lalki, jestem do usług.
Świetnie.
No nic, nie przeszkadzam. Miło było was poznać.
To już wiemy, kim jest Nicol.
Od razu lepiej.
Trzeba coś zrobić z tymi butami.
Co z tego, że szpilki pojawiły się dopiero w 1954.
Bardzo do ciebie pasują.
Fajne espadryle.
Przepraszam.
To koturny.
Słyszałam, co ci zrobili.
Naprawdę bardzo ci współczuję.
Nie zasłużyłeś na coś takiego.
Tak mi przykro.
- Jakiś nowy model? - Nie, starocie.
Z lat 60-tych.
Moja mama miała podobne.
Coś się dzieje w kościele?
Owszem.
Mogę się rozejrzeć?
Jakie to urocze. Te kwiatki, skrzynka na listy.
A te zasłonki? Te wszystkie szczególiki.
Boże.
Co oni robią?
Kto to?
Naziści.
Torturują Hogiego.
Czemu?
Nienawidzą go.
Bo jest z Ameryki?
Bo jest inny.
I co z nim będzie?
Poplątana historia.
Opowiesz?
To fascynujące.
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Tak.
Dobra.
Kobiety Marwen, te, co strzegą miasteczka, spotkały się w barze.
Mocno zaniepokojone.
- Widziałyście Hogiego? - Od śniadania nie.
Mówił, że wybiera się do kościoła.
Przepraszam?
Cześć.
Jestem tu nowa. Dopiero się wprowadziłam.
- Szukam waszego dowódcy. - Kapitana Hogiego.
Nikt nie wie, gdzie jest.
A ty to kto?
Dorwali Hogiego. Esesmani trzymają go w kościele.
Torturują go.
- Idziemy. - Stop.
Nie da rady.
Szkopy obsiadły kościół, jak tłusty zad czeresienkę.
W życiu się nie przedrzemy. Jak nas zobaczą, zabiją Hogiego.
To co robimy? Damy mu zginąć?
Mam pomysł.
Proszę, proszę.
Panowie.
Zabawimy się?
- Mamy sznapsik. - To co, trinken razem?
- Zrobimy sobie Oktoberfest? - Raczej Oktober fiestę.
Do dna, dziewczęta. Na zdrówko.
Żyję.
O tak.
Żyję.
Oj tak.
Masz takie piękne oczy.
I zupełnie nieziemskie obcasy.
To szpilki. Wymyślą je dopiero w 1954.
Dziwne, co?
W Marwen często dzieją się dziwne rzeczy.
Rzeczy pozornie bez sensu.
Skąd się tu wzięłaś?
Wprowadziłam się. Naprzeciwko.
Jak ci na imię?
Nicol. Bez „e” na końcu.
Powiedziała.
Ciąg dalszy nastąpi.
Urocze.
Naprawdę niezła historia.
Trochę brutalna.
Ale najważniejsze, że naziści nie żyją.
Chwilowo.
Mają po kilka żyć.
Podoba mi się ta Nicol.
Sprytna babka.
Też mi się podoba.
Lubię czasem pohasać na obcasach.
Jakoś w damskich butach lepiej rozumiem kobitki.
Przeszkadza ci to?
Ani trochę.
I dobrze. Bo ja kocham kobitki.
Uwielbiam kobitki.
Śpij słodko, Nicol.
Witamy w Marwen.
Dobranoc, dziewczęta.
- Zakochali się w sobie. - Co na to Deja?
Nie jest zachwycona.
- Wczoraj w nocy przyłapałem ją... - Na czym?
Nieważne.
Wiem, ciągle to powtarzam, ale nie ufam tej wiedźmie.
- Miej ją na oku. - Jasne, wiem.
Ciągle ożywia tych nazistów.
- Nie wiem dlaczego. - Jak się nazywa ta ruda?
Nicol. Bez „e”.
- A kto to jest w rzeczywistości? - Nikt.
- Nie powiesz mi? - Mark, telefon.
Johnson, twój prawnik.
Przeprasza, że przeszkadza, ale to podobno ważne.
Powiedz mu, że dzisiaj mamy klopsiki.
Wie, że mamy klopsiki.
- To mu powiedz, że oddzwonię. - Jasne.
- Hej. - Cześć.
- Wracasz z pracy? - Tak.
Mam prośbę.
Pomógłbyś mi przesunąć kredens?
Sama sobie nie poradzę.
- Jasne. - Super.
Dzięki. Strasznie to ciężkie.
- Co tam u ciebie? - W porządku.
Fajna czapka.
Co to ma być?
Mój brat lubi szpilki. Od 15 centymetrów w górę.
Mieszka z rodziną w New Haven.
Bieliznę też lubi.
Ja zbieram tylko buty.
Dużo ich masz?
287 par.
Niezły fetysz.
Nie, czemu fetysz? Raczej klucz.
Do kobiecej duszy. Kolekcjonuję kobiecość.
Jakoś w damskich butach
lepiej rozumiem kobitki...
kobiety.
Jasne.
Przeszkadza ci to?
Ani trochę.
Dlatego cię pobili?
Wtedy akurat byłem w trampkach. Ale mogłem coś rzucić o szpilkach.
Straszne.
Naprawdę mi przykro.
Piłem. Sporo wtedy piłem.
Gdybym tyle nie pił, to bym tyle nie gadał.
Przestań.
Nie próbuj ich tłumaczyć. To podłość. I tyle.
Nieważne, co im powiedziałeś.
Kiedyś chyba nieźle rysowałem.
Teraz ledwo się umiem podpisać.
Mam trochę komiksów o II wojnie. Z moim nazwiskiem na okładce.
Całkiem fajne.
- Nie pamiętasz, co robiłeś? - Jakoś wszystko mi wybili z głowy.
Wszystkie wspomnienia?
Zostały suche fakty, tabliczka mnożenia,
ale swojego życia nie pamiętam.
To, co było przed napaścią, zniknęło.
A z samego pobicia...
Wiem, że nazwali mnie pedałem.
I...
W tle leciała piosenka Tammy Wynette.
Stand by Your Man.
Tyle pamiętam.
Okropne. Cud, że cię nie zabili.
Chyba tak. Ponad godzinę leżałem na ulicy.
Aż znalazła mnie Wendy.
Kończyła zmianę w barze.
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
Halo.
Tak, tu Nicol.
Dobrze, będę. O której?
Zabrali wentylator? Ile tam jest metrów?
Ktoś się kontaktował z rodziną?
Rozumiem.
Oczywiście, przyjadę.
Świetnie, dziękuję.
Praca.
Co zrobić.
Lubisz imbryki?
Uwielbiam herbatę. I wszystko, co się z nią wiąże.
Uwielbiam parzyć herbatę, serwować herbatę.
Myślałam nawet, że otworzę małą herbaciarnię.
Tutaj, w ogrodzie.
Niewielka herbaciarnia na tyłach domu.
Ostatnią herbatę piłem w szpitalu.
Niesłusznie, bo herbata leczy.
- Jesteś pielęgniarką? - Weterynarzem.
Technikiem weterynarii. I udzielam się w Psacerku.
Psacerek jak spacerek.
Schronisko dla zwierzaków.
Fajne.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma za co.
- Od firmy przeprowadzkowej. - Dzięki, już nie piję.
Nie piję odkąd... Picie też mi wybili z głowy.
To może to? Babeczki od agenta nieruchomości.
Dziękuję.
Wpadniesz kiedyś na herbatkę?
Świetny pomysł.
Umówmy się na herbatkę i babeczki.
Sama słodycz.
- Co ty tu robisz? - Kto to jest?
Mark, sąsiad z naprzeciwka.
Daj spokój, oszalałeś?
- Po co ci te nazistowskie zabawki? - Przestań.
Kręcą cię aryjscy chłopcy, pedofilu?
- Świnia jesteś. - Ja? Serio?
- Pan Johnson. - Mark.
Strasznie ciężko się do ciebie dodzwonić.
- Ostatnio byłem zajęty. - Nie dziwię się.
Cieszę się, że cię zastałem.
Pomyślałem, że podjadę i spróbuję cię namówić,
żebyś pojawił się jutro w sądzie.
Musisz być na ogłoszeniu wyroku,
żeby te kanalie się nie wywinęły.
Muszę do pracy. Jutro klopsiki.
Nieprawda, klopsiki były dzisiaj.
Tu masz wyprany i wyprasowany garnitur.
Rozmawiałem z Robertą,
tą ze sklepu.
Przyjedzie rano. Będzie przy tobie w sądzie.
Nie jestem przekonany.
Napisałem ci parę słów.
Wystarczy, że przeczytasz. Dołączą to do akt.
Będę mówił o tym, jak cię skrzywdzili.
Jak strasznie cię pobili.
Jak skatowali cię prawie na śmierć.
Pamiętasz, prawda?
Pokażę sądowi twoje prace.
Twoje niesamowite ilustracje.
Napisał pan o obcasach. Nie będę mówił o obcasach.
Chcę, żeby ludzie zrozumieli, że to była czysta nienawiść,
nie jakaś zwykła bójka w barze.
Chcę, żeby dranie poszły siedzieć na wiele lat.
Żeby sędzia spojrzał ci w twarz
i zrozumiał,
jak bardzo cierpisz.
Takie sprawy mogą się różnie skończyć.
Dobra, pójdę.
- Dzień dobry, Mark. - Dzień dobry.
Witaj, Roberta.
Może zostawimy lalki w samochodzie.
- Bez wsparcia nigdzie się nie ruszam. - Powiemy, że ich potrzebuje.
To niech weźmie jedną.
Proszę wstać.
Rozpoczynamy posiedzenie Sądu Okręgowego hrabstwa Ulster.
Przewodniczy sędzia Martha J. Harter.
Dzień dobry.
Proszę usiąść. Dziękuję.
Oskarżeni uznani zostali za winnych pobicia ze szczególnym okrucieństwem
z narażeniem na utratę życia Marka Hogancampa.
Podczas dzisiejszego posiedzenia sąd ustali wysokość kary.
Czy istnieją jakiekolwiek powody, do odstąpienia od wymierzenia kary?
Nie, Wysoki Sądzie.
Czy strony chciałyby coś dodać?
Tak, Wysoki Sądzie.
- Czy poszkodowany zabierze głos? - Tak, Wysoki Sądzie.
W takim razie słucham.
Spokój!
Na ziemię.
Wstawaj, Hogancamp! W nogi!
Panie prokuratorze? Czy poszkodowany dobrze się czuje?
Wnosimy o 20 minut przerwy.
Zrobimy inaczej. Z uwagi na stan pana Hogancampa
przekładam ogłoszenie postanowienia na 27-go na godzinę dziesiątą.
Koniec posiedzenia.
Cześć, to ja Roberta.
Ale dzień.
Byliśmy w telewizji. Pewnie nie widziałeś.
Nie mogę uwierzyć, że rozprawę masz tego samego dnia, co wernisaż.
Się porobiło, co?
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebował.
Excuse moi, właśnie polerowałam.
Daj no tu te francuskie balony.
Pokażę ci, co mi możesz wypolerować.
Boże!
Nie wytrzymam.
Patrz, jaki piękny księżyc.
Piękny.
Jak ty.
Jestem z tobą taka szczęśliwa.
Nie. Przecież ci mówiłem.
- Klątwa. - Nie.
Kiedy ktoś, na kim mi zależy, za bardzo się zbliży...
Mamy towarzystwo.
Mark? To ja, Nicol.
Ciężko było, co? Widziałam w telewizji.
Nie przeszkadzam?
Chciałam cię tylko przeprosić za Kurta.
- To twój mąż? - Nie.
- Chłopak? - Przez sekundę.
- Wystraszył mnie. - Wiem, ma problemy. Zdecydowanie.
Jak to gliniarz.
- Kurt to glina? - Były glina.
- Mogę na chwilę? - Jasne.
Był dowódcą brygady saperów. W policji, w Endicott.
- Za często jeździł po alkoholu. - Rozbierz się.
Dobra.
No więc, robiłam porządki w szafie
i patrz, co znalazłam.
Niektóre trochę znoszone, inne założyłam pewnie z raz.
- Moje stare szpilki. - Christian Louboutin?
Raczej tania podróbka. Nie mój styl.
- Wyrzuć, jeśli ich nie chcesz. - Żartujesz?
Będą do kolekcji.
- Ponad 200 par butów, nieźle. - 287.
Nawet nie wiem, skąd je mam.
Wracam ze szpitala i widzę szafę pełną butów.
Pytam Larry'ego czy mam dziewczynę. A on, że nie, że to wszystko moje.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
- Twoje? - Taki rysunkowy dziennik.
- Mogę zerknąć? - Jasne.
Czemu II wojna?
Bo byliśmy akurat po dobrej stronie?
- Świetne. - Dzięki.
- Teraz wolisz zdjęcia? - Nie, ale skoro nie mogę rysować,
lalki opowiadają moje historie.
Sprawdzałam to Marwen. Nie ma takiego miasta w Belgii.
Bo je wymyśliłem. Mar od Marka, Wen od Wendy.
Tej, która cię znalazła?
Wendy uratowała Hogiego, kiedy go zestrzelili.
Była miłością jego życia.
Wszystkie lalki z Marwen to prawdziwe postacie?
Raczej tak.
Wendy i Carlalę poznałem w barze.
Carlala ciągle tam pracuje.
Anna to moja pielęgniarka. Wpada raz w miesiącu.
Szurnięta Rosjanka.
Julie poznałem na rehabilitacji. Straciła nogę w Iraku.
A Suzette to Suzette Słodka Trzpiotka, moja ulubiona aktorka.
Gra w „Bujnych Babkach z Buduaru”.
- Nie oglądałam. - Polecam.
A co tu się dzieje?
Całują się?
Nicol chce, ale Hogie nie może. Nie dopuszcza do siebie kobiet.
Czemu?
Bo się boi, że znowu zostanie sam.
A to kto? Opowiesz o niej?
To Deja Thoris. Belgijska wiedźma.
Ma zaczarowaną rękawiczkę. Jak jej się ktoś nie spodoba
wysyła go 15 milionów lat świetlnych w przyszłość.
Ekstra.
A w prawdziwym życiu?
Nikt.
Nie wiem, skąd się wzięła.
To co, herbata aktualna?
- Wpadniesz? - Jasne.
- Może w czwartek? - Chętnie. Super.
- Czwarta? - Czwarta.
Dobra pora na herbatę.
Żurawinowa z granatem może być?
Wiem, jak to zabrzmi, ale ja od razu wiedziałem,
że lubisz szpilki.
- Dlatego dałem ci szpilki. - W sensie, lalce?
Dlatego włożyłeś szpilki lalce?
No tak.
To do czwartku.
Zamknij oczy. Mam dla ciebie niespodziankę.
Nie mogę zamknąć, jestem lalką.
I już.
To co to za niespodzianka?
Nie.
Co robisz? Oszalałaś?
Przestań, nic się nie dzieje.
Pocałowałam cię i nic.
Ale numer.
Nie!
Myślą, że są tacy sprytni?
To ja im pokażę.
Deja Thoris nie da się oszukać.
Jestem belgijską wiedźmą, a kapitan Hogie jest mój.
Mój i tylko mój.
Zbudujesz mi wehikuł czasu.
Wehikuł czasu?
Jezusie.
Boże! Mark!
- Nie strasz mnie tak. - Jest Larry?
W barze.
Co się dzieje? Zaraz zamykamy.
Sprzedasz mi tę swoją lampę z lawą?
- Po co ci? - Potrzebna.
A wejdź sobie na bar, odkurz i jest twoja.
Z tego twojego miasteczka robi się jakieś Melrose Place.
Mogą się całować tylko między północą a świtem.
Jasne.
I nic jej się nie dzieje?
- Dlatego, że całują się w nocy? - Może tak, a może nie.
- Czyli co? - Prawdziwa miłość?
Hogie się chyba zakochał.
To na cmentarzu jest dobre. Obłędne światło.
Pokażesz je na wystawie?
Nie masz jakichś malutkich imbryczków albo filiżanek?
- Na herbatę? - Tak.
Mam, w lalkach.
Kuzyn będzie drukować program.
Możesz mi w końcu powiedzieć, czy zamierzasz się pojawić?
Tak.
Co?
Przyjdę.
Na pewno?
Bo on napisze w programie, że będziesz.
I będę.
A do sądu się wybierasz? Pamiętasz, że to pojutrze?
A nie masz takich malutkich ciasteczek?
Nie, ale mam coś lepszego.
Purpurowe serce. Co za detale.
- Jak prawdziwy, co? - A patrz na to.
- Ile to? - 39.95.
40 dolców za purpurowe serce?
Podobno po prawdziwym weteranie.
- Poczekaj. Nie podglądaj. - Mogę?
Wytrzymaj.
Jeszcze kawałek.
Gotowa?
- Herbaciarnia. - Twoja własna.
Piękna. Zawsze o takiej marzyłam. Skąd wiedziałeś?
- Ptaszki ćwierkają. - Dziękuję.
- Filiżankę żurawinowej z granatem? - Poproszę.
To nie koniec niespodzianek.
Chciałbym cię o coś zapytać.
Zamiast pierścionka.
Jak tylko skończy się wojna, kupię ci wielki diament.
Zbudował herbaciarnię i się oświadczył?
Tak jest.
Nicol też tak zareagowała.
I co, dał jej medal?
Bo nie miał pierścionka. Pamiętaj, jest wojna.
Roberta mówiła, że przyjdziesz na wystawę.
Bardzo się cieszę.
Purpurowe serce Hogiego.
Był ranny w Birmie. Służył pod generałem Stilwellem.
Postanowili pobrać się minutę po północy.
Żeby pan młody mógł pocałować pannę młodą.
Ukląkł przed nią i w ogóle. A co powiedział?
Nie miałem jeszcze laleczki o tak wspaniałych stopach.
Uroczy ten Hogie.
Jesteś cudowną,
dobrą, kochaną
i najpiękniejszą istotą, jaką w życiu spotkałem.
Czy uczynisz mi ten zaszczyt
i zostaniesz moją żoną?
Wstań, proszę.
Wstań. Już.
Chyba się źle zrozumieliśmy.
To zupełnie nie tak.
Ja nie...
Przykro mi.
Przyjaźnimy się.
Bardzo cię lubię.
Ale z tymi oświadczynami...
Zależy mi na tobie.
Tylko nie w ten sposób.
Zasługujesz na prawdziwą miłość.
Przepraszam.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Mam dla ciebie prezent.
Spójrz na mnie.
Powiedz coś.
Zaraz wracam.
Coś ci kupiłam. Facet ze sklepu z zabawkami powiedział...
Niech cię diabli, Deja.
Jesteś naprawdę niemożliwa.
Uwzięłaś się, co?
Czemu się na mnie uwzięłaś?
Tak, zbudowałem.
Masz, czego chciałaś.
Odmierza czas.
55 sekund i lądujesz w przyszłości.
Jasne, że lata.
Mark?
Wiem, że mnie słyszysz.
Kupiłam ci prezent.
Z okazji wystawy.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Nie!
Hogie?
Gdzie jesteś?
Kiedy się pozbędziesz tej belgijskiej wiedźmy?
Co ty tu robisz? Czego chcesz?
Żebyś wziął się w garść.
Przestań się zachowywać jak jakiś nędzny...
To był Luger!
O nie.
Co się stało?
Cholerny szwab ją zastrzelił.
Kula trafiła w medal, ominęła serce.
Traci mnóstwo krwi. Zabieramy ją.
Dlaczego?
A ty co? Pedał?
Do tego głuchy?
Zadałem ci pytanie, dupku.
Lubisz babskie ciuchy?
Tylko buty.
Im wyższy obcas, tym lepiej.
Pieprzony pedał!
To ty.
Jesteś wybrakowany, bezwartościowy.
Paraliżuje cię strach.
Patrz.
SĄD. PIĄTEK?
Nie ma dla ciebie sprawiedliwości.
Nie pójdziesz do tego sądu,
bo to ty jesteś winny.
Sam się prosiłeś.
I dlatego nikt cię nie kocha.
Zostałam ci tylko ja.
Tylko ja potrafię ukoić twój ból.
Tylko ja mogę cię uwolnić
od wstydu.
To moja wina.
To wszystko moja wina.
Nie mam już siły.
Nie mam siły być sam.
Wstydzę się.
Jej szpilki.
Pilnuj ich.
Jesteśmy przy tobie.
Nic się nie bój. Nie zostawimy cię.
Czemu tak boli?
Tak strasznie boli...
Wiem.
Ale musisz pokochać ten ból.
Ktoś kiedyś powiedział,
że ból jest tym, co nas napędza.
Przypomina, jacy jesteśmy silni.
Serce ledwo bije. Nie wiem, czy przeżyje.
Nic więcej nie pomogę. Możemy się tylko modlić.
Nie wiem, czy jeszcze potrafię...
Ale jeśli mnie słyszysz...
Bez jaj. To ma być odpowiedź?
W końcu się spotykamy, Herr Kapitan.
Widzę, że szprechasz po angielsku.
Rączki.
W górę.
Dobrze. Wstań.
Powoli.
Jak mnie znalazłeś?
Odwróć się, bitte.
Rzuć broń.
Stań między ławkami.
Jesteś słaby.
Słaby i żałosny.
Najpierw zabiję ciebie, a potem te wszystkie zdziry
z twojego głupiego miasteczka!
Nie rozumiesz, co?
To kobiety ocalą świat!
No dalej.
Nie jest dobrze.
Szlag.
- A co to za wynalazek? - Wehikuł czasu.
- Serio? - Zabierze nas w przyszłość.
- W przyszłość? - Tak, kochany.
15 milionów lat świetlnych stąd. I będziemy wolni.
Patrz.
Wrócili.
Nigdy nie giną.
Kapitan jest w latającej maszynie. Zabić go.
Oni nie umierają.
Wiecznie będą cię torturować.
Czekaj. Szpilki Nicol! Nie lecę bez nich.
Nie zostawię buta Nicol w rękach nazistów!
Rozwalić ich!
Udław się!
Daj rękę.
Oddawaj but.
Możesz trochę niżej?
- Jesteś szpiegiem. - Tak.
- To ty ożywiasz nazistów. - Ja.
- Przez ciebie Mark choruje. - Tak.
Trujesz go. Uzależniasz od siebie.
Nie dam ci go zabić!
W imię Marwen...
Giń, przepadnij!
Nicol.
- Wszystkich załatwiłyśmy. - I tym razem już nie wrócą.
Nicol?
Obudź się.
Skarbie, proszę.
Proszę cię.
Proszę.
- Wróciłeś po mnie. - No pewnie.
- W życiu bym cię nie zostawił. - Kochany.
A Deja Thoris?
Odeszła.
Na dobre.
Pozbyłem się jej.
Już nie wróci.
Auf Wiedersehen.
SPOCZYWAJCIE W POKOJU
Nie umiem pisać.
Cześć, miłego piątkowego poranka.
Pan Johnson prosił, żeby ci przypomnieć, że dzisiaj rozprawa.
Masz włożyć sportową kurtkę i koszulę.
Słuchamy. Proszę się nie śpieszyć.
Byłem świetnym artystą.
Ilustratorem.
Uwielbiałem rysować,
teraz ledwo się mogę podpisać.
Miałem swoje życie, ale mi je odebrano.
Tamtej nocy nie miałem na sobie szpilek,
ale wspomniałem, że lubię je czasem włożyć.
I przez to jedno zdanie zostałem brutalnie pobity.
Zaskoczyli mnie od tyłu
i odebrali mi wszystkie wspomnienia.
Nie ukrywam, że byłem pijany.
I moja reakcja była niemądra.
Nauczka na przyszłość.
Trzeba było być cicho i iść w swoją stronę.
Zrobiłem inaczej.
I za to mnie pobili.
Prawie na śmierć.
Bez żadnego powodu.
Mówię to wszystko, Wysoki Sądzie,
ponieważ niezależnie od wyroku,
chcę,
żeby ci
tak zwani ludzie...
żeby wiedzieli, że już mnie nie skrzywdzą.
Nie skrzywdzą mnie.
Bo znikną.
I to na dobre.
A ja żyję dalej.
Żyję i mam przyjaciół.
Mam swoje miasteczko.
Moje zdjęcia.
I będzie dobrze.
- Jak się czują? - Doskonale.
Wiem, ciągle to powtarzam, ale człowieku, do cholery,
udało ci się.
I żyjesz.
Kobiety nosiły szpilki w czasie II wojny?
Nie, ale w Marwencol wszystko jest możliwe.
Gdzie? W Marwen co?
Col. Marwencol.
- Kolejna długa historia? - Chcesz posłuchać?
No dobra.
Kiedy Deja Thoris pofrunęła daleko w przyszłość,
a naziści przestali nękać Marwen,
w miasteczku zapanowały spokój i radość.
Na cześć tych pięknych dni
Hogie postanowił nadać miastu nowe imię.
WITAJCIE W MARWENCOL
No jasne.
Col, to od Nicol.
Nicol bez „e”.
DZIĘKUJĘ
Może...
w tym prawdziwym życiu niektórzy muszą być sami.
Nigdy nie znajdą miłości. Nie odkryją żadnej tajemnicy.
A inni?
Mają chyba więcej szczęścia.
Taki Hogie i jego Nicol.
Odnaleźli miłość.
W Marwencol.
Marwencol.
Ładnie brzmi.
Roberta.
Nie poszłabyś ze mną na sushi?
Nigdy nie jedliśmy sushi. A jak nam nie posmakuje?
A jak posmakuje?
Dobra.
Raz kozie śmierć.
Mark Hogancamp mieszka w stanie Nowy Jork,
nadal tworzy i robi zdjęcia.
Jego prace wystawiane są w całym kraju.
Od czasu pobicia nie tknął alkoholu.
A Marwencol dorobiło się ponad dwustu mieszkańców.